Gisterenavond besloten vroeg richting Cathedral Cove te gaan. Dan is er nog plek bij de parkerplaats waar het wandelpad begint, anders is het parkeren op een plek op 35 min loopafstand vanwaar het daadwerkelijke wandelpad begint.

Het wandelpad word aangeduid met Easy track ( makkelijk wandelpad) dat houd alleen in dat het looppad van een stevige ondergrond maar niet dat het vlak is. Naar de Cathedral Cove is het 2,5 km geschatte looptijd 1,5 uur. Heen en terug. De afstand is niet. Het is juist alles wat je afdaalt moet je ook weer omhoog. En er zaten heel wat steile hellingen en grote trappen tussen. Het weer zat mee, zon een warm briesje en een temperatuur van rond de 26 graden. Beetje warm voor wat stevig klim werk en afdalng.

Maar het vroege vertrek wierp wel zijn vruchten af. Was heerlijk rustig tijdens de wandeling. Waren nog maar enkele mensen bij de Cove en hebben echt op ons gemak foto’s gemaakt, heerlijk van het uitzicht genoten en uitgerust.

Er was zelfs wat tijd voor wat tekenwerk🤪

Uitrusten was wel nodig, kwamen op weg naar boven wel 7 van zulke trappen tegen en dat allemaal achter elkaar.

En dan via de steile helling omhoog lopen. Pffffff was zwaar en warm en we hebben veel stil gestaan, lang op een bankje gezeten ( ook voor het uitzicht 🤣) en een rotsblok voldeed ook. Maar we zijn trost op onszelf, we hebben het gedaan. Voor Canada moeten we maar eens stevig aan onze conditie gaan werken. Nu een middagje rust in het appartement. Zijn al een week aan het toeren. Ik hoor “snurk” dus de rust word goed gebruikt 😄

Maar nog even door gaan op het weer. Jullie hebben voor zondag code oranje vanwege zware sneeuwval.

Hier is het oppassen geblazen in de zon. Zonkracht 11. Je verbrand heel snel. En dat hebben we gemerkt. Sinds we in Nieuw Zeeland zijn, en smeren ons in met factor 20, verbranden we elke dag wel iets. ( zelfs mijn kuiten zijn verbrand, nog nooit mee gemaakt) hoofdhuid ook zo iets 😎 nu petje op, zonnebrand factor 50 gekocht.

Vanavond naar de film. Murder in the Orient Express 👍

Een lange rit vandaag. Ruim 300 kilometer dit keer. Eerst van Warkworth langs Auckland. Voor het eerst deze vakantie kilometers op de “Motorway” gereden. Best goed te doen, overzichtelijk en duidelijk aangegeven. Maar blij dat we weer eraf waren. Op de “Highways” zie je veel meer van de omgeving. Weer mooie stukken natuur gezien en natuurlijk water. Je zou bijna denken..we zien alleen maar water … is best mooi om te zien, maar gewoon een grasland met bomen kunnen we ook erg waarderen.

Vandaag gestopt bij een vlindertuin. Niet zo heel groot, maar best leuk om te zien. Nog leuker is dat je de enige bent in de hal. Maar het blijft een kunst om die “fladder dingen” op de foto te krijgen. Het zit nooit stil 😂 maar het is gelukt .

Verder maar weer, vlak bij zat een watertuin. Dit was een bezoek meer dan waard. Mooi ontworpen tuin op een natuurlijke manier met verschillende soorten vijvers en putten. En een lang wandelpad de berg op naar een mooie waterval.

Na deze tuin rechts af gegaan richting Whitianga, een gravel pad met dit bord aan het begin ….

een gravel pad ( niet breed) van 21km met alleen maar haarspeld bochten en bochtjes en naast me diepe dalen met volop bomen ( dus een ravijn was het niet, maar erg diep was het wel) met steile wegen naar boven en als je boven bent ook weer steil naar beneden 😱 en de kans op tegenliggers die je door al die bochten niet ziet aankomen. 😖 we gingen over de Top van de berg heen.

Nu zijn we in Whitianga, midden in de Coromandel. Vanavond weer eens gekookt, is ook wel lekker. Maar nog leuker is koken op een antieke kooktoestel. Die de laatste service beurt gehad heeft in 1975.

En de wasmachines hebben geen rond draaiende trommel maar nog een schoep die heen en weer gaat. Je waant je terug in de tijd 😄

Morgen naar Cathedral Cove, een wandeling van 1 1/2 uur.

Tja, Kerikeri weer gehad, vroeg weg want alweer een drukke dag voor de boeg. Eerst naar Kawakawa, daar zijn de toiletten die Hundertwasser, de Oostenrijkse kunstenaar die in Kawakawa heeft gewoond, heeft gemaakt. Wel bijzonder, maar is dit alles? Zeg maar smaken kunnen verschillen.

Snel door naar de Wangharei Falls, een van de mooiere watervallen. Mooi inderdaad in ieder geval een heel stuk mooier dan die we eerder hebben gezien.

Verder langs opnieuw weer die prachtige uitzichten en mooie strandjes en een korte tourist drive naar Manghawei Beachhead voor de Cliffwalks.

Een lange wandeling over de hoge cliffs daar, althans dat was de bedoeling. Ik dacht dat dit een lange wandeling over de cliffs zou worden, maar daar bleek eerst nog een steile klim omhoog aan vooraf te gaan en terug wandelen over het strand was niet mogelijk ivm hoog water werd ons gemeld.
We zijn wel boven gekomen over een pad met heel veel trappetjes. Ik was helemaal kapot en om dan nog aan de 3 uur durende wandeling te beginnen was voor mij helaas geen optie.

Wel een mooi uitzicht! Marijke had graag verder gewild maar voor mij was het op en we zijn weer terug gegaan. Op het strand nog wel een zeldzaam wordend loopvogeltje gespot. Waar er volgens de local die we daar spraken nog maar een 100 van leven en in aantal snel achteruit gaan dankzij het hapgedrag van onze trouwe viervoeters die daar over het strand worden uitgelaten.

Verder door naar onze volgend verblijf nu in Warkworth. Dit maal weer een totaal ander accommodatie, geen motel maar een appartement boven de garages van een landelijk gelegen huis. Een ruime keuken maar geen pannen om te koken. In het stadje hier een steak gegeten en wat voor een!
Was weer voortreffelijk en daarna bij de Takeaway op de hoek nog even een Tip Top hokey pokey ijsje gegeten. Was weer net zo lekker als tijdens de trip naar Cape Reinga. Daar zittend op een bankje volop zicht op een “bietseend” en een soort meeuw die zijn gebied bij het eettentje aan het verdedigen was. Tja je zal maar niets te eten krijgen 😄
Snel weer terug naar onze slaapplaats want morgen weer een drukke dag en heel veel kilometers ……

Deze vakantie hoppen wij van hotel naar hotel. Hebben wij vorig jaar in Duitsland ook gedaan en bevalt ons prima. Nu heb je hotels-hotels-hotels. In dit geval motels.. en tot nu toe hebben we het niet slecht getroffen. Maar deze, hier in Kerikeri. Het Kauri Park Motel … toppie. Een ruime kamer met kingsize bed, een veranda met tuin, een ruime badkamer met handdoeken zo zacht. En hier op het terrein groeien sinaasappelbomen waar de vruchten al rijp zijn en we mogen rapen. Ik maar denken dat Nieuw Zeeland koud is in de winter. Zit ik er ff naast. Op het noordereiland groeien tropische bomen en vruchten. Intussen ben ik verliefd geworden op de jacaranda-mimosifolia en pracht van een boom met blauwpaarse bloemen in trosvorm. En in Nederland verkrijgbaar…. 👍en nog een andere plant die je hier in grote getale in de berm tegenkomt en bij ons alleen in de tuincentra 🤨

Maar goed, de rit van Kataia naar Paihia en weer terug naar Kerikeri. Hadden wij niet veel op de planning staan behalve dan de boottocht in Paihia. Want de Bay of Islands kan je alleen goed bekijken met een boot. Dus 9 uur vertrokken vandaag, een rustig dagje. Komen we de eerste picknickplaats tegen…. en dacht “denk dat ik wil verhuizen”

Verder gaar het weer, een iets andere route dan we gepland hadden, we zagen het bordje Toeristische route staan 😜 zijn we al vijf dagen toeristisch aan het doen. Dat we deze route hebben genomen daar hebben wij absoluut geen spijt van gekregen…..
nu weet ik het zeker ….. ik wil verhuizen

Dan verder richting Paihia kom je een waterval tegen “ Huturu” niet veel bijzonders, in mijn ogen, maar leuk om te zien.

Nog leuker maakt het dat je achter je hoort “ Hallo” in drievoud 🤣 wat blijkt de drie vrolijke meiden uit Maleisie die gisteren ook in de bus zaten naar Cape Reinga stonden achter ons. Ruim 100 km verder, op de zelfde plaats en tijd. Hoe wonderlijk.

Nu moeten we opschieten, de boot wacht niet. Vertrekt om 2 uur en we willen nog een hapje eten. Zon, wind en zee ideale combinatie. In dit geval veel zon, veel wind en hoge golven. Yes I like it….. hier hou ik van. Doet me denken aan Griekenland, maar hier waren de golven hoger en duurde de tocht wat langer. We stuiterde over het water. Mooie eilanden gezien, en bij 1 ervan mochten wij aan land. Kon ik daar maar een dag of wat blijven.

Maar aan deze dag komt een einde, morgen weer een dag. Met als hoogte punt. De Mangawhai Cliff Walks een wandeltocht van 3 uur. Wij rollen elke avond moe het bed in.

We horen nu een PiWi vogel volgens Jaap. Die zingt piwi..piwi…piwi 😂😂🤣

Dag 4: weer een druk dagje, helemaal naar het noorden en terug. Vandaag niet zelf rijden we hadden daarvoor een bustocht geboekt. Eerst weer via een nog steeds fantastisch mooie omgeving naar een plek die uitmond op de stille oceaan.

Echt weer een scenic view waardige korte stop daar en op naar de volgende halte. Een lokaal winkeltje dat bekend staat om de grootste ijsjes van heeeel Nieuw Zeeland aldus de chauffeur van de tot bus omgebouwde melktruck, die volgens mij provisie kreeg. En groot was het ijsje zeker 😄 Hoki Poki smaak van Tip Top. Fabrieksijs maar volgens Marijke lekkerder dan het ijs van Pierre!

Hup snel weer in de bus en snel naar de volgende plek. Een prachtig strandje met spierwit zand, helaas hoog water en konden niet ver van de bus af.

Wel een extra bonus want tussen het gras was een jonge pinguïn verscholen een beetje bang voor die horde toeristen uit vele landen.

Tien minuten later weer op weg naar de “main event” van de dag de vuurtoren van Cape Reinga, het bijna noordelijkste puntje van Nieuw Zeeland. Weer van die scenic views om je aan te vergapen. Op deze plek komen de Stille Oceaan en de Tasmaanse Zee letterlijk met elkaar in botsing.

Na een uur, weer veel te kort natuurlijk, vertrok de bus naar een strandje dat zeker niet in een Bounty reclame zou misstaan voor een eenvoudige lunch. Enkele van de reisgenoten namen van de gelegenheid gebruik voor een duikje in het frisse water en Marijke probeerde een van de meeuwen vliegend te fotograferen.

Buikjes vol op naar de volgende stop, de hoge zandduinen van Te Paki. Wie zin had kon daar de steile helling op om daarna liggend op een bodyboard weer snel naar beneden te gaan met een groot risico om nat te worden in het stroompje onderaan de helling. Ik kwam precies op tijd tot stilstand en bleef droog.

Verder met de tocht. Heen over de weg en terug over het strand van de Ninety Mile Beach. Geen echte 90 Miles maar lang genoeg om er ruim een uur met bijna 100km overheen te racen. Weer zo’n wow ervaring.

Aan het eind nog een commerciële stop bij een Kaurishop en daarna werden we weer bij onze accommodatie in Kaitaia afgezet. Moe en voldaan en nog bijna 40 dagen te gaan ……. 😊

Dit land blijft me verbazen, niet alleen wat natuur betreft maar ook de vriendelijkheid van de mensen hier, de diversiteit in de supermarkten. Pindakaas wel 12 verschillende merken. De ene Pot nog groter dan de andere. Alles, nou ja bijna alles, is in groot verpakking… amerikaanse stijl. En als je denkt dat de huizen groot zijn dan valt de grote hiervan weer tegen. Echte grote huizen hebben we hier nog niet gezien. Wel hele! Grote winkelwagens afgeladen met boodschappen waar wij dan tussen staan met een klein verpakking broodjes, het kleinste pakje kaas en ham die we kunnen vinden. Een fles drinken en een blikje soep. We voelen ons er een beetje klein bij 🙃

En The Warehouse, een winkel waar ze van alles verkopen. Van sokken tot en met stofzuigers. En niet zo duur qua kleding betreft. We hebben korte broeken nodig. We hebben er maar 2 voor ieder ingepakt, en de temperaturen zijn ook groots. Dus lange broeken is toch iets te warm.

Een Highway verwacht je een snelweg, nee hoor een doodgewone twee-baans weg, een snelweg heet hier Motorway en dan tref je een weg met drie vier banen. Zo rijden we vandaag en de komende dagen over Highway 12, de Twin Coast Discovery Highway ook wel genoemd. Een weg met heel veel verschillende bordjes. ( ben een verzameling begonnen 😝) van overstekende kinderen, loslopende kiwi’s, overstekende koeien, en zelf overstekende vliegtuigen 😂 en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Maar ook een slingerweggetje kennen ze niet, nee dat is gelijk een slingerweg van 24km lang. En deze weg voert je naar Waipoua Forest. Een woud waar de twee grootste Kauri bomen staan. Had er wel wat foto’s van gezien, maar wat je te zien krijgt overtreft het gene wat je verwacht. Het looppad er naartoe is al bijzonder, je waant je in de jungle. Met bomen waar weer varens opgroeit. Varens zo groot en waar je met gemak onder doorloopt.

En dan hoor je achter je. Kijk eens naar links. WOWwwwwwww. Ik sta perplex. Daar staat een BOOM. De Tana Mahuta. Met een omvang van 13 meter, een hoogte van 51 meter en meer dan 2000 jaar oud. Hoe bedoel je grote boom.

Maar door gaat de highway 12 en voert ons langs Waimamaku, en Omapere. Nieuw Zeeland heeft veel plaatsen met exotische namen. De Arai-te-Ure Recreation Reserve…. als je aankomt rijden is het uitzicht groots.

Loop je naar het uitkijkpunt word je getrakteerd met nog meer. Maar dan ……
Geweldig, Fantastisch, Adembenemend….

Voor mij het mooiste wat ik tot nu toe heb gezien waar ik ook ben geweest. Ik was sprakeloos…

We zijn weg uit Auckland. Een stad is leuk maar geef mij maar de streek daar buiten. Kleine dorpjes met van die huizen die zeker niet in Amerika zouden mis staan. Winkels met geveltjes waar je je waant in oude speelfilms. In Nederland zou men het een gribus zooi vinden, hier misstaat het totaal niet. Is leuk om te zien.

Van Auckland naar Dargaville over highway 12. Een scenic route. En dat klopt ook wel. Vele mooie dingen gezien. Maar volgens mij is alle wegen in NZ een scenic route 😝 Gestopt bij Kaukepakapa, na veel oefenen kan ik het nu uitspreken, daar was de Omeru Reserve. Een grote naam voor een kleine waterval.

En natuurljjk de scenic views waar je stopt om je te vergapen aan het heuvelige landschap met bomen die 1 kant opgroeien, met in de verte het blauwe water van de oceaan, met de koeien in verschillende kleuren en dat met een zonnetje, wat wolkjes en een temperatuur van 25 graden. Zodat je twijfelt of je wel in de auto zal stappen om verder te rijden. En als je verder rijdt zou je bijna dat uitzicht vergeten omdat het volgende uitzicht al weer inzicht is.

Onderweg stop je even bij de lokale horeca voor de plaatselijke lekkernijen. Dit keer 1 die ik zelf ook ga proberen te maken Pie Steak Mushroom. Mmmmmm

De laatste stop voor ons hotel in Dargaville, een museum bezocht. Ben er zelf niet zo een liefhebber van, maar moet zeggen was best interessant. Het Kauri museum in Matakohe. Hier kom je alles te weten over Kauri bomen. Dat dit hout bijna niet kan vergaan. Dat het ontzettend zwaar werk moet zijn geweest, dat de boom ook Gum maakt, nu een kostbaar iets. Dat Nieuw Zeeland er vol mee hebt gestaan en dat ik nu zelf het jammer vind dat ze bijna alle bomen ongezaagd hebben. Hakken dat konden ze wel vergeten

Hier een zaagdoorsnede van zo’n boom. Op de pijltjes staat het volgende ( van binnen naar buiten)
1642 . Abel Tasman discover NZ
1769 . James Cook’s first of 3 trips to NZ
1840 . Treaty of Wiitangi
1861 . Gold discovery in Otaga
1893 . NZ is first to give votes to women
1953 . Nz Edmund Hilary conquers Everest

Al die oude reuzen zijn omgezaagd voor plankjes 😢 er staan er nog enkele in NZ, die komen we later tegen.

In Nieuw Zeeland rijden ze niet rechts maar links. Dat is ff wennen. Gelukkig onderweg er naar toe al wat ervaring kunnen op doen want ook in Hong Kong rijden ze niet rechts maar links. Dat linkse geldt niet alleen voor auto’s ook de roltrap is links omhoog en de loopbanen op het vliegveld gaan links naar voren.
Maar links rijden is echt wel wennen en niet alleen voor mij als bestuurder ook voor Marijke die dat helemaal nog niet eerder ervaren had. Doodsangsten vooral als ik te ver naar links ging rijden. Links rijden is niet het enige om aan te wennen ook de bediening van de auto is wat anders. Richtingaanwijzer zit niet links maar rechts en de ruitenwisser wel, gevolg dat deze heel vaak aan gaan ook al is het rond de 25 graden en heel zonnig. Tja ook het stuur zit niet links maar rechts en dan moet je niet links maar rechts instappen om weg te rijden.

Onze auto is een witte Nissan Tiida, best wel een ruime auto met best wel veel bagageruimte. De twee grote koffers, het handbagekoffertje, vier tassen en nog wat losse spulletjes passen er met gemak in. In mijn eigen Skoda Fabia houdt dat bij slechts 1 koffer al op.

Maar links is het, zo reden we vandaag over een zeer kronkelige weg die ook nog omhoog en weer omlaag liep naar Piha Beach. Dit vooral bij surfers in trek zijnd en mij vooral van Piha Beach Rescue bekend strandje stond als eerste op ons programma, gelukkig waren we er vroeg genoeg om een parkeerplekje te vinden. Veel surfers maar geen echt hoge golven. De Lionrock die Piha Beach in tweeen deelt lijkt echt op een leeuw.

Op de weg terug met heel veel met surfplanken beladen auto’s op de andere rijbaan nog even gestopt bij een restaurantje met een heel mooi uitzicht met Auckland in de verte. Jammer dat het heiig was. In Auckland nog in een van de vele parken gewandeld.
De dag afgesloten met een Memphis burger bij Mr. West Jr. en op terugweg nog met enkele locals gesproken en weer wat locale kennis op gedaan zoals dat de plek waar we waren (Avondale) hofleverancier was van de spinnen in de film Arachnafobia😄

Finally we are there. Na een zeer turbulente vlucht. Wist niet dat ze in een vliegveld massage stoelen hadden 🤣 ging regelmatig aardig tekeer. Blij dat het vliegtuig vliegen kan.

Met een vertraging van een uur, na twee keer een gate wisseling. Van de ene eind naar het andere eind van de terminal. Ach ja ze weten ons wel bezig te houden. Maar goed vliegtuigje was stuk, en wisten er toch nog eentje te vinden die het wel deed. Blij toe want anders loopt ons schema in de soep. O ja die heb ik net op, een heerlijk noedel soepje. Nu ff wachten op het ontbijt, zo staat het op de kaart. Het is nu 11.59 new zeeland tijd.Was een beetje de tijd kwijt geraakt in verhouding met thuis maar nu weet ik dat het in nederland 23.59 is. Wij lopen nu 12 uur voor. En houden dat 6 weken vol. We landen om ongeveer 14.30 dan de auto op halen, dan naar het hotel. Indien honger dan eerst ff naar de mac. ( die zit het dichts bij) en dan slapen. Het zal dan wel ondertussen 17.00 uur zijn. Weer een dag van ruim 24 achter de rug. Morgen blijven we een dag in Auckland. Een rust dag.

Nu lopen we een dagje achter met onze berichten, hadden in het hotel geen wifi dus nu een soort burgerking with free wifi gevonden, gelijk een hapje eten.