Zes weken vakantie het lijkt zo lang, na drie weken vakantie hebben we het gevoel al zes weken weg te zijn, nu nog maar 12 dagen te gaan en denken we, jeetje wat gaat het hard. Gevoel van tijd vervaagd, welke dag het is zijn we allang vergeten, het is dat we een routeplanning gemaakt hebben waar elke dag vermeld staat met hotel, route, het aantal kilometers, en wat er eventueel te zien is op de route. Maar dit is zo leuk om te doen, elke dag is anders al hoewel je soms denkt dat je die berg of heuvel al meer gezien hebt.
Of dat de weg die je op dat moment rijd zo veel lijkt op de weg van een aantal dagen geleden.
Van die mooie vergezichten
Dit kan je weken volhouden al merken we dat het s’ochtends op staan wat moeizamer gaat, dat we denken jeetje daar gaat de wekker weer, het bed ligt nog zo lekker. Etc. Etc. Kan er nog wel een paar op noemen. En als je dan smiddags op het overnachtings adres bent, je uitstrekt op het bed dan merk je dat je al gauw weg doezelt.
Zo ook vanochtend, heerlijk appartement, heerlijk zacht bed, ik wil er nog niet uit.Buiten is het grauw en grijs. Het regent en het waait behoorlijk. Voor het eerste deze vakantie dat bij het opstaan het nat is buiten. Maar de spullen moeten de auto weer in. Dit met iets meer moeite dan anders. Onderweg naar de auto kom je een trap tegen met 50 treden. Na een paar keer lopen is die klus ook weer geklaard. En hop daar gaan we weer, via een omweg naar Omarama. Door glooiende heuvels, die iets lager zijn dan een berg, bergen die te hoog zijn om er overheen te rijden. Een landschap die we al meer gezien hebben, maar toch weer anders. Langzaam begint het op te klaren. Bij Cornwel zie we een stuwdam.
Een meer zo lang dat er geen eind aan lijkt te komen komt.
En dan komen we bij het doel van vandaag, de Lindes Pas. De weg lijkt op de weg van Wanaka naar Queenstown maar net iets mooier.
Vlak achter deze pas ligt Omarama. Als je bukt om iets uit onder je stoel vandaan te halen ben je er alweer doorheen en heb je heel Omarama niet gezien 😁 een tank station, vier eettentjes een antiek zaak, drie hotels en een paar huisjes. Dat is Omarama en in 1 hotel zitten we. Waar ze vannacht geen feestje geven. 😜 en in 1 van die eetgelegenheden scoorde we een hamburger, iets groter dan verwacht.
O ja ben ik bijna de schapen vergeten.
Goed kijken!
En iets verder een andere rotspartij met pinguïns. Het waaide heel hard en Marijke ging ff terug naar de auto om statief te halen. Ik bleef nog ff en toen ik mij omdraaide zag ik een andere lieve dame.
Ze was stiekem aan komen sluipen 😊 wat een schatje. Om zo te knuffelen en wat lekkers te eten te geven. Beide maar niet gedaan. We hadden daar best wat langer willen blijven, maar er stond meer op het programma.
Het volgende waren de Mouraki Boulders ronde stenen bollen op het strand bij Mouraki.
Heel vreemd die bollen, het schijnt dat ze gewoon door de natuur gevormd zijn. Ook heb ik wel eens gehoord dat er sprake is van gemaakt door Aliens, wie zal het zeggen. Voor wie naar Nieuw Zeeland gaat zeker de moeite waar om te bezoek. Tip van mijn kant, de koffie is daar absoluut niet lekker!!
Kwamen ook nog een Historic Bridge tegen, ff gestopt voor een fotootje. Omhoog en omhoog en nog meer omhoog ging de rit verder. Hoe hoger hoe mooier het landschap werd.
Tussendoor nog gestopt bij een goudmijn waar van die oversized kiepauto’s rijden.
Voor dat we terug naar Dunedin gingen we eerst nog even naar Tunnel Beach, mooie rotspartijen en cliffs aan de oceaankust.
Dat hebben geweten, een wandeling van een uur steil naar beneden en weer terug, dat was weer ff zweten. In Dunedin kwamen we naast St. Paul’s Cathedral
ook weer een bekende Mexicaan tegen 😄
en na het eten moe en voldaan weer naar ons appartement met uitzicht op de steilste straat ter wereld.
McCracken’s rest,
en Howell’s point.
Met weer een aantal prachtige plaatjes om als herinnering mee te nemen. Verder via Invergargill naar 
Ook nog even de steile weg naar boven voor een fantastisch mooi uitzicht
met in de verte Steward Island.
Daarna terug naar Invergargill voor ons slaapplek van de dag. Vanaf morgen weer noordwaarts.
Eerste gedeelte over de Old Crownroad richting Queenstown tussen bergen door geleidelijk omhoog rijdend, helemaal niet in de gaten hoe hoog. 
Is een opgerolde geroosterde boterham met een kaasmengsel ertussen, was heel erg lekker. Vroeg weg en onderweg weinig gedaan is ook vroeg op plaats van bestemming. Kwam goed uit kon ook de was gedaan worden.
In Te Anau zijn ook weer naar de bioscoop geweest. Nee niet naar een kerstfilm en StarWars hebben we al gezien, maar een film over het prachtige landschap De Fjordlands een gebied waar bijna geen mens komt maar heel erg mooi is. Daarna nog ff boodschappen gedaan in de lokale supermarkt en wat kwamen we daar in de schappen tegen: Zaanse Mosterd 😄
Vandaag begon weliswaar bewolkt maar het zonnetje kwam toch weer zonder regen om de hoek kijken. Tijdens de rit naar Fox Glacier weinig scenic view plekjes langs de route en de enige keer dat we gestopt zijn, zijn we meteen getrakteerd op die heerlijk stekende sandflies die ook nog mee wilden liften naar onze bestemming. 
We hebben toen het volgende op ons lijstje gedaan, een wandeling rond Lake Matheson.
Dit meer is vooral bekend als een mirrorlake en als het weer mee zit kan je er fantastisch mooie plaatjes schieten.
Helaas was dat vandaag niet het geval, maar toch nog mooie foto’s kunnen maken niet alleen van het meer maar ook tijdens wandeling door het tropisch regenwoud om het meer heen.
Aan het eind van de wandeling klaarde de lucht wat op en konden we in de verte toch nog een glimp zien van besneeuwde bergtoppen.
Bij onze accommodatie kregen we de tip om een goed uitzicht op de glacier omdat je van daar uit de hele glacier kan zien. Wij zijn daar en daar is even een stukje over de onverharde weg naar Gillespie Beach na het avondeten naar toe gereden.
Inderdaad een mooi uitzicht, ware het niet dat ook nu weer wolken de verstorende factor was. Pech dus, het zicht veranderd hier heel snel.
Een half uur later was het wel eventjes helder, maar waren wij daar al weg. 
