De titel van gisteren slaat eigenlijk nog veel meer op de belevenissen van vandaag, dus vandaag maar een titel die meer slaat op gisteren 😉
Na ons verblijf in Nelson stond een (te) kort bezoek aan de Golden Bay op het programma. Is maar 1 heuveltje over. Nou ja een heuveltje ….. even wat hoger dan die we een paar dagen terug op weg naar Lower Hutt over moesten. Nog meer bochten en steile hellingen. Op gegeven moment zei Marijke: aan mijn kant kijk je helemaal naar beneden en ik: ja aan mijn kant ik ook. Goed teken, we hadden de top bereikt. Boven op de Berg, Takaka Hill was ook de eerste stop: de Ngarua Caves en zoals gewoonlijk waren we weer vroeg, de eerste rondleiding was om 10:00 en waren daar een paar minuten later. Gelukkig was de rondleiding nog niet begonnen en konden we nog mee. Via, jawel, een trappetje gingen we de grot naar binnen. De grot, een holle ruimte die ooit vol water had gestaan was ontstaan doordat de aarde omhoog werd geduwd en het water was weggelopen. Deze druipsteen grot was maar een klein deeltje van een naar schatting 130km gangenstelsel. Ik heb wel vaker een grot gezien maar deze vond ik toch heel bijzonder, dus mocht je in de buurt zijn ga er dan zeker niet voorbij. Via trappetjes, nauwe paadjes en oppassen voor het stoten van je hoofd aan laag hangende stalactieten werden we op verschillende stopplaatsjes door onze gids van informatie voorzien. Ook zong zij om de mooie akoestiek van de grot te laten horen een (kerst) liedje.

Onderweg ook nog in de grot gevonden botten van een helaas uitgestorven Moa gezien.
Aan het eind de grot weer uit via een stalen trap naar boven.
Toen ik naar buiten kwam waande ik mij direct in een Hobbitwaardige omgeving en inderdaad waren daar ook enkele scenes opgenomen. En wat een uitzicht weer 🙂 had daar nog wel even willen blijven maar verder weer met de rit. Boven op een berg zijn betekend ook naar beneden gaan. Een afdaling over een ruim 6 kilometer slingerende weg neerwaarts 😕 maar wauw wat een uitzichten!
Beneden aangekomen was eerst de bedoeling om naar Collingwood te rijden maar omdat de tijd een storende factor was, niet gedaan maar de andere kant op naar wat Marijke dacht dat een mooie baai was. Dat was zo en hebben daar bij een tentje een BLTE burger, vertaald een spek sla tomaat ei burger gegeten is dus zonder stuk vlees 😄 maar wel lekker. Buikje gevuld en weer verder, nou ja verder, naar onze volgende accommodatie, River Terrace Cottage bij Motueka. De rit daar naar toe was dus terug de berg op en weer neer. Boven op, niet ver van de Cave die we op de heenrit bezocht hadden, gestopt bij Hawkes Lookout,
een uitkijkpost die we konden bereiken via een wandeling van slechts 400 meter door een beboste wildlife omgeving. Ook weer de moeite waard … een spectaculair uitzicht was de beloning. Daarna verder en vooral naar beneden voor de vierde keer weer van je linker bil, rechter bil, de billen van Marijke hadden wat te verduren vandaag 😄. Eenmaal weer beneden over een lang smal slingerweggetje naar onze stek van de dag in een heel fraai gelegen huisje ver van de stedelijke omgeving. Ook weer een fantastisch uitzicht niet vanaf een lookout maar gewoon vanuit de woonkamer. En een bonus vandaag. Onderaan de oprit, de Pokororo swingbridge, een oude hangbrug voor voetgangers over het riviertje daar. Konden het niet laten en zijn er overheen gelopen. Was wel een beetje eng met sommige niet helemaal goed vastzittende en krakende planken.
Oh ja midden in de natuur heeft ook een ander bijeffect. Vandaag geen WiFi dus plaatsing van dit bericht kan pas morgen, is dus vandaag als jullie dit bericht lezen 😉

5 uur opvanochtend, moesten vroeg op pad. De ferry vertrekt om 8.00 naar het zuidereiland en moesten om 7 uur inchecken. Maar omdat we we niet wisten hoe vroeg de spits begint in Wellington ( gisteren zagen we dat het er spitsig kan zijn daar) om 6 uur van het hotel vertrokken. Laten we nu in 20 minuten al in lane 1 klaar staan voor de ferry 🤪 vrij vooraan. Maar het is nog geen garantie dat je als eerste aan de beurt bent.

Een uur daar gestaan, kijkend naar de kont van een andere auto. Hebben wel beter uitzicht gehad😀. Maar goed. Vrachtwagens stonden aan boord en dan zijn de autos aan de beurt. En warempel lane 1 mocht als eerste…..

Auto geparkeerd en weer trappetjes… op naar het boven dek met uitzicht op de
stad.Er staat een flinke wind. Alles aan boord, laadklep gesloten en varen maar. Op naar het zuideiland. Een tocht van 3 uur.

Het noordereiland

Jaap in de rij gestaan van koffie en thee. Ik een tafeltje in beslag genomen en we konden gaan genieten van het geschommel. De zee was niet vlak vandaag. Na enige tijd zagen we contouren van een berg massa. Zuidereiland in zicht. Wij naar het voordek… laat daar nou, voor het gevoel, windkracht 9-10 staan. Jaap waaide bijna uit zijn hempie en ik krijg een rimpel handjes van 😱

We waren er snel weer weg.

Varen in de “Sound”(fjord)

Na enige tijd liggen we aan de wal. En warempel na het verwijderen van enkele vrachtwagens mochten wij als eerste de boot weer af. Toppie 👍. Jaap wist een leuke route….. een echte kronkelweg, zo zit je op je linkerbil en dan weer op de rechter, duurde maar 20 km. Gestopt in Haverlock voor een lunch, een Pie dit keer, hebben we nog niet gegeten deze vakantie. 😋

Door gaat die weer, willen naar Nelson. Maar wat zien we een lookout. Een leuke uitkijkt punt, maar tien minuutjes lopen. Doen we even…. het pad gaat al gauw omhoog, en hoger en hoger.. daar ver beneden staat onze witte auto….

en tadaaaa weer trappetjes

Maar een pracht van een uitzicht. Met een bankje, waar we hijgend op kunnen uitpuffen ( onze conditie word steeds beter).

Eenmaal beneden, wat een stuk gemakkelijker gaat, de auto weer in. Laatste stuk naar Nelson. Daar is de “Ringmaker” van Lords of de Ring. Een souvenir wat bij Jaap op zijn bucketlist staat.

Maar de rit hier naar toe leid ons door een landschap wat mij sterk doet denken aan Noorwegen. Hoge bergen en Diepe dalen.

Schitterend landschap en dat is nog maar het begin van het zuidereiland.

Maar nu op naar Nelson en “De Ring”.

Met vertraging, ….. geen WiFi☹️

Tja, je kan niet alles hebben en zeker niet alle dagen 25 graden of hoger en een stralend zonnetje. Vandaag wat wind en miezer regen maar dat gaf niets want we gingen toch met de trein naar Wellington. Het stationnetje op een paar minuten lopen was met een beetje mazzel en geluk gevonden. Verscholen achter een paar sportscholen en een auto-onderdelen zaak en op een binnenplaatsje met wat eettentjes hing een piep klein bordje treinstation. Met een klein kwartiertje treinen, kaartje kan je kopen in de trein, waren we in Wellington. Geen auto dus veel lopen vandaag. Eerst met de Cable Car omhoog voor een mooi uitzicht over de baai.

Het weer was ondertussen iets opgeklaard, geen miezer regen, maar nog wel wat frisjes. Door de botanische tuin, een rozentuin
en
wat wij “een park” noemen 🙂 en tada: weer trappetjes
terug naar de City gelopen. In een grote boekenwinkel een pies and tarts kookboek gescoord. Hoewel deze winkel alleen al meer kookboeken had dan bij ons in een doorsnee Bruna totaal aan boeken, hadden ze niets van Annabelle Langbein. Gelukkig hadden we eerder op de trip twee boeken van haar kunnen kopen.
Verder langs de waterkant naar het Te Papa museum, daar door verschillende tentoonstellingen gewandeld.
Ook was er 9 december een tijdelijke tentoonstelling van met Lego steentjes nagebouwde bekende gebouwen, bouwwerken en andere beroemde zaken. Zoals de Arc de Triomph, het Jezusbeeld, een zinkende Titanic, de Britse kroonjuwelen, Stonehenge, de Mona Lisa, een plattegrond van de metro van Tokyo en nog heel veel meer. We kwamen zelfs de bekende filmscene van King Kong op de Empire States Building tegen.
Na Te Papa even uitgerust in de bioscoop en daar jawel, Star Wars gezien 🙂 was extra genieten want het geluid stond ouderwets hard, kunnen ze bij Pathé wat van leren :). Daarna weer tijd om de trein richting Lower Hutt te pakken en we hebben daar bij een van de eettentjes pizza gegeten. Vanavond vroeg naar bed want morgen heel vroeg op, we gaan dan met de veerboot naar het zuideiland.

14 dagen zijn we nu al onderweg, groot deel van het noordeiland zijn we door gereden. Natuurlijk lang niet alles bekeken. Er is gewoon te weinig tijd. En in 6 weken alleen het noordeiland redden we het ook niet. Er is gewoon weg veel te veel te zien. 14 dagen mooi weer, hoge temperaturen zoals vandaag. Blauwe lucht met bijna geen wolkje.

Van Dannevirke naar Lower Hut, tegen Wellington aan gat de rit vandaag. Het ene bordje met verwijzing naar een Reserve ( natuurpark) na de andere. Je komt museums tegen, oude gebouwen waar je zou willen stoppen om foto’s te nemen. Leuke dorpjes met de kenmerkende hoofdstraat waar je bijna altijd alle winkels kan vinden, een straat waar wij op ons gemak door zouden willen lopen.

Zo werden we al eerder gewezen op de Mount Bruce Wild Life Centre. Een park waar men fokt met zeldzame vogels en deze dan weer vrijlaat. Behalve dan de kiwi. Hier fokken ze mee en die komen dan in een beschermd deel van het park. Laat dit nu op onze route liggen. En daar zagen wij de witte kiwi

( foto omgezet in zwart/wit, de foto was rood door de nachtopname)

Een beestje die je zou willen knuffelen.
Ook andere vogels gezien, grote en kleine. Ieder met zijn eigen geluid.
We wilden dat we tijd hadden om de 4 km te kunnen lopen,

maar er zijn nog vele kilometers te gaan voordat we weer op ons logeer adres zijn.

Op weg naar Stonehenge, de nieuw zeelandse versie. Niet zomaar neergezet maar een echte astronomisch instrument waar mee men de tijd van het jaar kan aflezen e.d.

Het was er erg warm in de volle zon.

Verder gaat het, blij dat de auto airco heeft. In de verte zie je een bergrug, daar moeten we overheen.



Lower Hut ligt aan de andere kant. Makkie denk ik. Zou ik ook best wel willen rijden. Maar Jaap rijd en ben ik achteraf blij om. De ene bocht na de andere, vlak langs de berg rand. In de verte zie je hoger op de volgende bocht al.



En als je daar dan bent denk je nu zijn we boven, maar na de bocht zie je de volgende alweer.

En zo gaat het maar door naar links en dan weer rechts gaat de auto. Van die scherpe haarspeld bochten. Er komt geen eind aan. En dan ben je boven. Druk op de weg, kunnen op de top niet stoppen. Maar wat je naar boven gaat moet je ook weer omlaag.
Bocht na bocht na bocht. Was blij beneden te zijn, kon tenminste weer recht zitten.

Je komt gelijk beneden in het drukke verkeer terecht. We zijn vlak bij Wellington, waar we morgen een dagje naar toe gaan, met de trein.

Jaap wist nog een indiaas restaurant in Lower Hut. Aan de bitenkant zie het er niet uit



Maar heb daar toen heerlijk gegeten. En dat klopt, was geweldig.

Was laat geworden gisteren, nog een hele tijd gezellig zitten praten met gastvrouw Marijke. Toch vanmorgen weer vroeg op.
Half 8 stond het ontbijt al voor ons klaar en het was een heel stevige ik heb de hele dag geen trek meer gehad zo vol. Jammer dat we weer verder moesten, was heel gezellig. Op het programma van vandaag een rit naar Dannevirke via de Dessert Road, die er in het begin niet erg woestijnachtig uitzag. Na een aantal kilometers van beboste slingerwegen werd het vlakker en wat ruiger en hadden we eindelijk een goed uitzicht op de berg der bergen: Mount Doom!!
Vooral bekend van de Lord of the Rings. Van Marijke hebben we vanochtend ook het Maori liefdes verhaal van deze voor de Maori’s heilige berg en de 3 omringende bergen gehoord.


Na wat plaatjes schieten weer verder en inderdaad de Manawatu Gorge is afgesloten en de omleiding ging via de Saddle Road over de bergtop heen.

Duidelijk was dat deze weg aangepast is / wordt voor de grotere hoeveelheid verkeer dat deze alternatieve route moet nemen. Het schijnt dat de mooie weg door de kloof definitief niet meer open gaat 😢. Op de bergrug nog wel wat bekends gezien, windmolens 😊.

Aan de andere kant was het weer afdalen en op naar het ooit door uit Denemarken afkomstige immigranten gestichtte Dannevirke en het toepasselijke Viking Lodge Motel.
We waren er vroeg in de middag en hadden nog wat tijd over om op een andere manier te besteden. Deze keer was het mijn beurt om met samengeknepen billen wat doodsangsten te ondergaan. Marijke achter het stuur. De vuurdoop van niet eerder links en niet eerder in een automaat rijden ging over een smalle, stille en vooral slingerende bergweg van Dannevirke naar het 35 kilometer verderop gelegen gehuchtje Weber en weer terug. Heb nu wel mijn eerste foto’s vandaag de passagiersstoel kun schieten.
We zijn daarna ook weer heelhuids bij het Motel aangekomen, dus knap gedaan van Marijke😅

Buiten op een bankje tijdens een langzaam ondergaande zon en luider wordende vogel geluidjes bij ons volgende rustplaats, een bed & breakfast midden in natuur onder de bezielende leiding van een ooit uit Noordwijk aan zee afkomstige Marijke, hoe toevallig 😄, is het weer tijd om de belevenissen van vandaag op schrift te stellen.
Was weer vroeg op, niet zo zeer vanwege het grote aantal kilometers …. vandaag maar 131, maar vanwege de eerste stop Wai-O-Tapu Thermal Wonderland, open vanaf 8:30 met om exact 10:15 de hoofd attractie de Lady Knox Geyser die dan, kunstmatig opgewekt, met veel kracht een lading stomend water tot wel 20 meter de lucht in spuwt.
Precies het moment om daarbij niet aanwezig te zijn, maar om in een heel rustige omgeving langs de vele vulkanische wondertjes in dit park te lopen en ervan te genieten.
Drie kilometer van Stoom, geel, rood, rood, groen gekleurde watertjes, bosjes, scenic views, borrelende modderpoeltjes, kratertjes




en vooral weer veel trappetjes
en dat allemaal zonder veel vooral uit Azië afkomstige toeristen om ons heen. Want die waren natuurlijk wel naar Lady Knox gegaan, de sukkels 😊. Op de weg terug kwamen we ze volop tegen, slimme zet geweest van ons. Het zal wel nog even duren voor de geur van Smoked barbecue saus uit mijn neus is verdwenen. Maar dat zie je gelukkig niet op de foto’s 😊 Daarna verder onderweg, geen haast met een stop bij lake Taupo met in de verte de bergen waar we morgen langs rijden. Jammer dat de Manawatu Gorge waar we doorheen moeten opnieuw door een gigantische aardverschuiving is afgesloten, er is een omleiding met borden aangegeven aldus onze gastvrouw. Vanavond voor de verandering weer eens Chinees gegeten, helaas bijna net zo goed als de maaltijd van gisteren

Vandaag een dagje Rotorua, de plaats met geothermische activiteit en een vulkanische oorsprong. Dat hebben we niet gezien 😜.. komt morgen… vandaag een rondje Lake Rotorua en die daarnaast. Plan was het blauwe meer, Lake Tikitapo, en het groene meer, Lake Rotokakahi, te bezoeken. We kwamen uit op Burried Village, een archeologische plaats met verhalen over the uitbarsting van Mt Tarawera in 1886 met een museum daarbij. Interessant om te lezen. Op die locatie is ook een waterval, weer heel wat trappetjes af en op, maar schitterend om te zien.

Tenslotte de Blue lake en the Green lake gevonden, ( helaas geen foto, ging iets fout met mijn camera) maar hoe we ook keken volgens ons was de Blue Green en de Green Blue. Er zat niet veel verschil tussen.

Door gereden naar de Red Woods. Gigantische bomen prachtig om te zien en dan vooral met een Wandeling over de Tree Tops Walk. 22 platforms en 23 hangbruggen en dat hoog in de boom. Ook Jaap met zijn hoogtevrees 😃

Daarna even geluncht. Nou moet ik eerlijk zijn, wat we nu hadden was de slechtste
Lunch aller tijden.

Door naar Okere Falls die niet uit 1 waterval bestaat maar uit drie.

Zwemmen was daar verboden. Door de sterke onderstroom waren er al mensen verdronken. Dit was de waarschuwing

Door naar Humarana Springs. een diepe kloof in de grond waar per uur 4,5 miljoen liter kraak helder water naar boven komt. Water van de omliggende bergen dat 70 jaar lang onder de grond door het vulkanische gesteente doorstroomt en wat dus bij Humarana naar boven komt. Het helderste water wat we ooit gezien hebben.

Weet niet of het goed te zien is dat heldere water, maar met de zwarte zwanen die daar zwommen. leven in nieuw zeeland in het wild, een prachtig plaatje. Ook daar stonden Red Woods. Die wel 100 meter hoog en 1000 jaar oud. kunnen worden. Dit waren babies. Geplant in 1926 en slechts 55 meter hoog.

Moe en voldoen weer terug naar het hotel, waar we simpel een broodje hotdog hebben gemaakt.

Vandaag op naar Rotorua. Dat betekend weer van Gisborne terug naar Opotiki om daarna verder te gaan naar onze eindbestemming van vandaag. Niet terug langs de kust maar binnendoor door de Waioeka Gorge ook een hele mooie rit door een berglandschap langs een geleidelijker groter wordend riviertje.

Minder slingerend en wat minder wegwerkzaamheden en dus een stuk sneller dan gisteren. Voor 12 uur al weer aan koffie en thee in Opotiki en een overheerlijke paniniachtig broodje bij Two Fish Café.

Dan nog slechts 125 km naar Rotorua naar onze volgend verblijf Brylin Motel. Ditmaal een 2 Floor appartement met bubbelbad en 55 inch tv met netflix en chill en hier blijven we 2 dagen 😃.
We zijn in de middag nog met de kabelbaan naar boven gegaan en hebben daar op een bergtop met prachtig uitzicht gewandeld moesten daarvoor nog wel even wat trappetjes op.

Veilig beneden gekomen (eerdere ervaring was enige tijd bungelen ivm stroomstoring) en op naar de hoofd attractie van vandaag: De supermarkt, een hele grote en dan bedoel ik ook groot !!! Was er ook erg druk vanwege Merry Fridgemas 😄 In de winkel kwamen we zelfs een levensechte minion tegen.
En weer volop pindakaas … En speciaal voor Sander

Terug in appartement heeft Marijke nog even een snelle hap klaargemaakt met heerlijk knapperige bacon uit de magnetron. Straks voor slapen gaan het bubbelbad nog even uitproberen 😀 Het was al met al weer een fijne en weer warme dag geweest.

Vandaag weer vroeg op, heel vroeg al gewekt door het geluid van heel veel verschillende vogeltjes. Dit keer ook nog eens een ontbijtje van het huis en met uitzicht op de oceaan smaakte het heel lekker.

Vroeg weg, want een een heel lange rit voor de boeg. Eerste stop al snel, halverwege de oprit naar beneden stond een kalfje op het pad, klein genoeg om onder het schrikdraad door te lopen. Maar de eigenaar er bij gehaald en het kalfje ging weer terug naar mams :).
Op het programma van vandaag, de langste rit van de hele vakantie, bijna 350 kilometer van Opotiki naar Gisborne, volgens onze gastheer 4 uur rijden. Dat is inderdaad zo als je aan 1 stuk door rijd en je de maximum snelheid van 100 km aanhoud en nergens stopt. Dat is bij ons niet het geval dus komen er nog wel wat uurtjes bij en dat hebben we geweten. Een lange slingerende weg langs de oostkust langs heel veel mooie strandjes en prachtige vergezichten.
Te veel om overal te stoppen en het lukte Marijke maar af en toe een goede foto te maken, dan was er weer een boom, paal of struik of camera weer uit gegaan om dat te verpesten.
Toch op een aantal plaatsen gestopt om wat plaatjes te schieten. Hebben in de verte ook nog White Island gezien een nog actieve vulkaan. Wat is het land toch mooi. Ook gestopt bij Raukokere Church een kerkje dat direct aan de Stille Oceaan staat.
Halverwege vlakbij Te Ararao bij Café Eastcape Manuka gestopt en hebben daar heerlijke pancakes gegeten.
Het 2e gedeelte van de rit over dezelfde slingerende weg waar we bijna geen verkeer tegen kwamen werd gedomineerd door heel veel wegwerkzaamheden en plekken waar een tijdelijk limiet van 30 km gold, goed ook want dat was voor ons echt wel een redelijke maximum snelheid al zullen de spaarzame locals achter ons er anders over denken. Maar plek genoeg om ons in te halen en dan reden weer een uur of zo helemaal in ons uppie. Schoot alleen niet zo op met al die wegwerkzaamheden en na 8 uurtjes pas 217 km afgelegd. Op 60 km voor Gisborne nog bij Tolage Bay gestopt en daar over de 660 meter lange oude pier gelopen. Snel door daarna en bij onze accommodatie van vandaag ingecheckt. Nog even wat Indiaas gegeten en de lange dag was weer voorbij.