Zes weken vakantie het lijkt zo lang, na drie weken vakantie hebben we het gevoel al zes weken weg te zijn, nu nog maar 12 dagen te gaan en denken we, jeetje wat gaat het hard. Gevoel van tijd vervaagd, welke dag het is zijn we allang vergeten, het is dat we een routeplanning gemaakt hebben waar elke dag vermeld staat met hotel, route, het aantal kilometers, en wat er eventueel te zien is op de route. Maar dit is zo leuk om te doen, elke dag is anders al hoewel je soms denkt dat je die berg of heuvel al meer gezien hebt.

Of dat de weg die je op dat moment rijd zo veel lijkt op de weg van een aantal dagen geleden.

Van die mooie vergezichten

Dit kan je weken volhouden al merken we dat het s’ochtends op staan wat moeizamer gaat, dat we denken jeetje daar gaat de wekker weer, het bed ligt nog zo lekker. Etc. Etc. Kan er nog wel een paar op noemen. En als je dan smiddags op het overnachtings adres bent, je uitstrekt op het bed dan merk je dat je al gauw weg doezelt.

Zo ook vanochtend, heerlijk appartement, heerlijk zacht bed, ik wil er nog niet uit.Buiten is het grauw en grijs. Het regent en het waait behoorlijk. Voor het eerste deze vakantie dat bij het opstaan het nat is buiten. Maar de spullen moeten de auto weer in. Dit met iets meer moeite dan anders. Onderweg naar de auto kom je een trap tegen met 50 treden. Na een paar keer lopen is die klus ook weer geklaard. En hop daar gaan we weer, via een omweg naar Omarama. Door glooiende heuvels, die iets lager zijn dan een berg, bergen die te hoog zijn om er overheen te rijden. Een landschap die we al meer gezien hebben, maar toch weer anders. Langzaam begint het op te klaren. Bij Cornwel zie we een stuwdam.

Een meer zo lang dat er geen eind aan lijkt te komen komt.

En dan komen we bij het doel van vandaag, de Lindes Pas. De weg lijkt op de weg van Wanaka naar Queenstown maar net iets mooier.

Vlak achter deze pas ligt Omarama. Als je bukt om iets uit onder je stoel vandaan te halen ben je er alweer doorheen en heb je heel Omarama niet gezien 😁 een tank station, vier eettentjes een antiek zaak, drie hotels en een paar huisjes. Dat is Omarama en in 1 hotel zitten we. Waar ze vannacht geen feestje geven. 😜 en in 1 van die eetgelegenheden scoorde we een hamburger, iets groter dan verwacht.

O ja ben ik bijna de schapen vergeten.

Grijs, grauw en winderig en weer vroeg weg. Een dagje rondtoeren stond op het programma. Deels langs de kust deels meer landinwaarts. Eerste stop was bij Shag Point met uitzicht op een rotseilandje met zeehonden.
Goed kijken!
En iets verder een andere rotspartij met pinguïns. Het waaide heel hard en Marijke ging ff terug naar de auto om statief te halen. Ik bleef nog ff en toen ik mij omdraaide zag ik een andere lieve dame.
Ze was stiekem aan komen sluipen 😊 wat een schatje. Om zo te knuffelen en wat lekkers te eten te geven. Beide maar niet gedaan. We hadden daar best wat langer willen blijven, maar er stond meer op het programma.
Het volgende waren de Mouraki Boulders ronde stenen bollen op het strand bij Mouraki.
Heel vreemd die bollen, het schijnt dat ze gewoon door de natuur gevormd zijn. Ook heb ik wel eens gehoord dat er sprake is van gemaakt door Aliens, wie zal het zeggen. Voor wie naar Nieuw Zeeland gaat zeker de moeite waar om te bezoek. Tip van mijn kant, de koffie is daar absoluut niet lekker!!
Door naar het volgende punt Mcraes Flatt, nou ja plat, eerst nog een beetje omhoog.
Kwamen ook nog een Historic Bridge tegen, ff gestopt voor een fotootje. Omhoog en omhoog en nog meer omhoog ging de rit verder. Hoe hoger hoe mooier het landschap werd.
Tussendoor nog gestopt bij een goudmijn waar van die oversized kiepauto’s rijden.

Verder door het fraaie landschap met vreemde rotspartijen.
Om inwendige mens te versterken in Middlemarch gestopt bij “The last house on the left” … niet van de bekende horrorfilm maar gewoon the Kissing Gate Café, de koffie was daar wel goed.
Voor dat we terug naar Dunedin gingen we eerst nog even naar Tunnel Beach, mooie rotspartijen en cliffs aan de oceaankust.
Dat hebben geweten, een wandeling van een uur steil naar beneden en weer terug, dat was weer ff zweten. In Dunedin kwamen we naast St. Paul’s Cathedral
ook weer een bekende Mexicaan tegen 😄
en na het eten moe en voldaan weer naar ons appartement met uitzicht op de steilste straat ter wereld.

Elke dag doe je nieuwe indrukken op, je leert weer wat bij en je ziet weer wat nieuws. En soms is het niet wat je denkt dat het is. Zo is het vandaag dus ook maar dan wel in positieve zin. Invercargill en iets grotere stad, maar een erg grauwe stad en vind het ook niet jammer daar weg te zijn. De rit vandaag brengt ons naar Dunedin. Een stad gebouwd in een dal met zijn buitenwijken op een heuvel.

Een langzame route vandaag, een route langs baaien, golvende heuvels en vergezichten. Onze eerste stop was Waipapa Point. Een leuke plek met wuivende grassen, veel vogels, een paar zwemmende zeehonden en een vuurtoren. Te bereiken via een gravel weg van 8 km heen en terug. Een plek waar je totaal tot rust komt. We hebben hier ook even de tijd voor genomen. Was heerlijk vertoeven daar.

Dan op weg naar Curio Bay. Fossiele resten van een 160 miljoen jaar oud bos.
Wist niet wat ik me daarbij moest voorstellen. De korste route daar naartoe is een gravel weg van 14 km. Ik reed dit keer, en gravel heb ik meer gereden. Geen probleem. Wat een 😱gravel weg. Kuilen en hobbels, fijne gravel en bijna rotsblokken ( overdrijven mag dit keer) maar wat een prut weg, blij dat ik na enige tijd weer vlakke grond onder de wielen had. Was door elkaar gerammeld. Dan kom je bij Curio Bay. Het lijkt wel uitverkoop. Pffffff. Druk. We hebben van een afstandje (lookout point) naar het petrified forest gekeken. Was goed dat er een bord stond want naar mijn mening keek ik naar rotsen. Nu ik dit tik besef ik me dat het eigenlijk ook rotsen zijn. 🤣 Petrified is versteend 🤪😂🤣was denk ik nog helemaal beduusd van de gravel weg.

Vanwege de drukte besloten om snel door te gaan, we hadden meer op het programma. Cathedral Cave maar dan van het zuideiland. Leek ons wel leuk, lag iets van de route af , maar 40 min lopen alleen heen maar je moet ook weer terug, en alleen toegankelijk met laag water. Nu wist ik wat ik was vergeten na te kijken ( dat dus 😢) dus besloten naar de volgende te gaan.

De Niagara Waterfalls

Toelichting is niet nodig 😁

Purakaunui Falls, een waterval ook leuk. Op weg daar naartoe een lookout punt. Daar even gestopt voor een fotootje en een broodje.

Ja en dan zie je dat de Falls te bereiken zijn na 8 km gravel weg, dan nog een stuk lopen, en dan weer 8 km terug. Ehhhh doen we niet we komen dan in tijd nood. ( in de beschrijvingen die je vind in boeken en op internet staat ook niet alles precies omschreven) maar niet getreurd, de route is schitterend.

Door naar Nugget Point, een leuke vuurtoren op een hoge rots met fantastisch uitzicht en zeehonden. Jaap had deze weg, Gravel, al een keer gereden dus liet ik graag aan hem over. Zitten maar een paar heuveltjes in, hoor ik hem zeggen…… heuveltje? Zeg maar stijl omhoog, en daarna gelijk weer stijl omlaag…. pffffff. Maar de weg zit mee, geen gravel, maar verhard. Ook dan vind ik de weg op een zeker moment dood eng, maar weer mooi tegelijk. Hoe tegenstrijdig kan het zijn.

Maar het uitzicht. Fantastisch

Verdergaat het weer, dit keer een rit van 1.30 uur achter elkaar. Ook weer een mooie route door heuvelig landschap. Op naar ons logeer adres. Nu staat Dunedin bekent om de “steilste straat van de wereld” de straat waar ons appartement ligt is de straat er naast. En we kijken op die stijlste straat neer. En moet zeggen die straat is net zo steil als het steilste straat alleen iets wat korter. 😱 en dat is STEIL. We zien dat niemand hier via deze weg van beneden naar boven rijd.
Er is zelf een trappetje naast de weg

Mooie gebouwen heeft Dunedin wel

en een Mexicaan

Maar dit is nu ons uitzicht 😀

Het zonnetje schijnt, een blauwe lucht, kortom weer een stralende dag om ons avontuur voort te zetten. Al over de helft en vandaag naar het zuidelijkste puntje: Bluff. Maar eerst nog een stukje rijden. Eerst nog even stoppen bij de locale supermarkt en voor de zoveelste keer een volle tank met 91 fuel. Veel dingen om te zien vandaag.
Te beginnen bij Clifden Suspension Bridge een historische hangbrug. Hierna weer richting de kust met verschillende korte stops met mooie namen zoals McCracken’s rest,
Gemstone Beach,
Monkey Island en Cosy Nook
en Howell’s point. Met weer een aantal prachtige plaatjes om als herinnering mee te nemen. Verder via Invergargill naar

Stirling Point bij Bluff. Ook nog even de steile weg naar boven voor een fantastisch mooi uitzicht
met in de verte Steward Island.
Daarna terug naar Invergargill voor ons slaapplek van de dag. Vanaf morgen weer noordwaarts.

Vandaag naar Milford Sound, een rit heen en terug van totaal 250 km naar wat ze hier zeggen. “De mooiste weg van New Zealand”. En ik moet ze gelijk geven.
Verschillende landschappen glijden voorbij. In de verte hoge bergen waar we doorheen moeten, door de Homer tunnel. Een eenbaans tunnel geregeld door stoplichten. De heen weg reed Jaap. Ik de terugweg. Kan Jaap ook van het uitzicht genieten. Dit hebben wij gezien ……

Groene uitgestrekte velden met hoge bergen op de achtergrond

Mirror Lake

Gewoon een foto tussendoor. Veel gestopt onderweg.

Visite bij Monkey Creek Vond het rubber lekker 😁

Eigenwijs was hij/zij

Kea Bird…een echte sloper. Bij de Homer tunnel was een er 1 aan het nummerbord begonnen 🤪 hoopte al dat ik ze te zien kreeg.

Aan het einde, Milford Sound zelf. Rustig gewandeld. Genoten van het uitzicht.

Terug de tunnel weer door. Nu reed ik. Dacht kan het wel.. Doodenge tunnel en een lange. Ergens in de tunnel dacht ik, ik wil niet verder, help.

Op de heen weg konden we niet stoppen dus doen we het wel op de terug weg

We hebben er een hele dag over gedaan. Van het uitzicht genoten, stukjes gewandeld maa4 vooral was weer prachtig weer. 😎☀️ Heel veel fotos gemaakt vandaag.

Tweede kerstdag ofwel “Boxing Day” zoals ze dat hier noemen alweer een lange rit voor de boeg van Wanaka naar Te Anau. Een kleine 300 kilometertjes dus daar draaien we ons hand niet meer voor om.
Eerste gedeelte over de Old Crownroad richting Queenstown tussen bergen door geleidelijk omhoog rijdend, helemaal niet in de gaten hoe hoog.
Dat merkten we pas toen we aan de andere kant naar beneden moesten, wel een heel mooi uitzicht en het was er winderig en koud..
Verderop hebben we Queenstown niet links maar rechts laten liggen want nog veel kilometertjes te gaan. Helaas weinig stops en zelfs een kopje koffie leek er niet in te zitten. Gelukkig was er toch een tentje open en deze keer geen pie maar een southlands cheeseroll gegeten.
Is een opgerolde geroosterde boterham met een kaasmengsel ertussen, was heel erg lekker. Vroeg weg en onderweg weinig gedaan is ook vroeg op plaats van bestemming. Kwam goed uit kon ook de was gedaan worden.
In Te Anau zijn ook weer naar de bioscoop geweest. Nee niet naar een kerstfilm en StarWars hebben we al gezien, maar een film over het prachtige landschap De Fjordlands een gebied waar bijna geen mens komt maar heel erg mooi is. Daarna nog ff boodschappen gedaan in de lokale supermarkt en wat kwamen we daar in de schappen tegen: Zaanse Mosterd 😄

Het is alweer de 25ste. Tijd gaat snel. We beseffen dat het 1ste kerstdag is alleen het “gevoel” van het is kerst ontbreekt. Vanochtend via skype contact gehad met het “thuisfront”. Alleen was de verbinding niet super. Dus het gesprek stotterde erg. Was wel leuk ze allemaal weer te zien. Er werd druk gezwaaid 😀

Buiten scheen weer heerlijk het zonnetje, beloofde wat voor de komende dag.
Richting Wanaka vertrokken we, net als onze buren, weer vroeg voor een lange rit en bijna een nog langer lijstje van wat we wilden zien. Op weg daarnaar toe zie je een berg met een “hoedje” op.

Door gaan we richting Haast waar we bij Ship Creek beach een wandeling over het mooi maar verlaten strand hebben gemaakt.

En wie kwamen we daar tegen precies onze buurtjes van het motel waar we net vandaan kwamen. Volgende wat grotere stop was bij een waterval met de naam Roaring Billy, was niet zo spectaculair maar dat had met de tijd van het jaar te maken.

Wel een mooi gezicht de droge rivierbedding met al dat grind.

Ook nog een holle boom, waar een kabouter zonder puntmuts verstopt zat

En ook hier weer: de buurtjes, die uit Duitsland bleken te komen. Daarna nog twee watervallen op het lijstje en ondertussen begon het als voorspeld te regenen, steeds harder. Gelukkig was het naar de Thundercreek Falls en de Fantail Falls maar heel kort lopen.

Maar werden wel heel erg nat. We twijfelden of we de volgende stop wel zouden doen.

Toch naar de Blue Pools, een wat langere wandeling maar we hadden gelukkig plastic poncho’s meegenomen en die hebben we over onze natte jassen aangedaan.
De wandeling was deze keer door een regenachtig regenwoud en we moesten ook over twee hangbruggen om bij de blue pools te komen.

Op deze plek was ook de mooie stroomversnelling die marijke graag wilde zien. De Karangahake gorge. Waren intussen wel erg nat geworden, maar was het waard 😄

Terug bij de auto, en het zonnetje schijnt weer. Hoe wisselvallig kan het zijn. Nog 76 km te gaan naar Wanaka maar met nog een paar korte scenic view stops onderweg.

In Wanaka was het weer echt zomerweer. Uiteraard daar even gewandeld. Leuk om te zien dat kerst hier aan het strand en in het water wordt gevierd 😀.

Terug naar ons motel, we hadden daar ons kerstdiner gereserveerd, Japanese style en was erg lekker. En je raad het nooit tijdens het eten kwamen de buurtjes binnen, zij hadden hetzelfde motel geboekt.

Morgen regent het op de volgende bestemming is al een aantal dagen de voorspelling zegt Marijke. Maar ook in Nieuw Zeeland hebben de weervoorspellers het niet altijd bij het rechte eind 😄.
Vandaag begon weliswaar bewolkt maar het zonnetje kwam toch weer zonder regen om de hoek kijken. Tijdens de rit naar Fox Glacier weinig scenic view plekjes langs de route en de enige keer dat we gestopt zijn, zijn we meteen getrakteerd op die heerlijk stekende sandflies die ook nog mee wilden liften naar onze bestemming.
We hebben daar een aantal van die niet heerlijke jeukplekjes aan overgehouden. Maar we mopperen niet. Erg vroeg in Fox glacier dus wilden we eerst naar Gillespie Beach, maar de rit, een 21 kilometer slingerende onverharde weg one way, dus ook weer terug, zagen we niet zitten.
We hebben toen het volgende op ons lijstje gedaan, een wandeling rond Lake Matheson.
Dit meer is vooral bekend als een mirrorlake en als het weer mee zit kan je er fantastisch mooie plaatjes schieten.
Helaas was dat vandaag niet het geval, maar toch nog mooie foto’s kunnen maken niet alleen van het meer maar ook tijdens wandeling door het tropisch regenwoud om het meer heen.
Aan het eind van de wandeling klaarde de lucht wat op en konden we in de verte toch nog een glimp zien van besneeuwde bergtoppen.
Bij onze accommodatie kregen we de tip om een goed uitzicht op de glacier omdat je van daar uit de hele glacier kan zien. Wij zijn daar en daar is even een stukje over de onverharde weg naar Gillespie Beach na het avondeten naar toe gereden.
Inderdaad een mooi uitzicht, ware het niet dat ook nu weer wolken de verstorende factor was. Pech dus, het zicht veranderd hier heel snel.
Een half uur later was het wel eventjes helder, maar waren wij daar al weg.

Nu in Hokitika, een leuk klein kust plaatsje en een surfer. Niet dat de golven spectaculair waren, maar er werd gesurft.

En een leuk motel met bubbelbad. Je kan hier een maaltje koken. Maar wat mij opvalt in deze motels, je hebt een koekepan en een kleine steelpan. En daar houd het mee op. Een eenpans maaltijd past er niet in. Verder ligt er op elk bed elektrische dekens. En dat in de zomer. En in de douche van die warmte lampen waar het heerlijk onderstaan is. Luxe.

Nee we hebben geen mopperen qua appartementen, de 1 is wat luxer dan de andere. Maar over het algemeen goed. Op 1 na, het bed dan tenminste, daar hebben we het bed rechtop tegen de muur gezet en het matras op de grond. Was een ver doorgezakte boxspring. Iets te ver voor mij 🤣 kamperen in een motel, het heeft ook wel wat.

De rit hier naartoe was lekker relaxed. De afstand was kort, maar 140 km tussen Westport en Hokitika, dus we hadden alle tijd.

De eerste stop was een scenic view, en dat was waar. Prachtig met die zee mist.

De tweede stop, Trumans Track. Een wandeling van 1,5 km naar beneden naar de kust met limstone. Zeker de wandeling waard. En dan natuurlijk weer terug.
Een heerlijke wandeling.

Derde stop de Pancake Rocks, ziet er uit als gestapelde plakjes rots. Apart, maar mooi om te zien. En het weer zat ook mee.

Daarna tijd voor een ijsje.

Vierde stop. Shanty Town. Een “oud” mijnwerk plaatsje waai vroeger veel goud gedolven is. En een ritje met de stoomlocomotief. Jaap deed alfsof hij toerist was en wilde met alles op de foto 🤪

En dan de laatste. Tree Top Walk in Hokitika. Je loopt op ijzeren rooster 20 meter hoog. Een toren van 45 meter hoog. En Jaap met zijn hoogtevrees wandelt dapper door 😄

Na zo’n dag zijn we best wel moe. Dan eerst hapje eten, dit keer Indiaas. Veel keus is er niet in dit stadje. O ja nog zon opmerkelijk iets. De winkels zijn in nieuw zeeland op een doordeweekse dag om 5 uur dicht ( buiten de supermarkten om) en op zaterdag om 2 uur. Vreemde tijden