14 dagen zijn we nu al onderweg, groot deel van het noordeiland zijn we door gereden. Natuurlijk lang niet alles bekeken. Er is gewoon te weinig tijd. En in 6 weken alleen het noordeiland redden we het ook niet. Er is gewoon weg veel te veel te zien. 14 dagen mooi weer, hoge temperaturen zoals vandaag. Blauwe lucht met bijna geen wolkje.
Van Dannevirke naar Lower Hut, tegen Wellington aan gat de rit vandaag. Het ene bordje met verwijzing naar een Reserve ( natuurpark) na de andere. Je komt museums tegen, oude gebouwen waar je zou willen stoppen om foto’s te nemen. Leuke dorpjes met de kenmerkende hoofdstraat waar je bijna altijd alle winkels kan vinden, een straat waar wij op ons gemak door zouden willen lopen.
Zo werden we al eerder gewezen op de Mount Bruce Wild Life Centre. Een park waar men fokt met zeldzame vogels en deze dan weer vrijlaat. Behalve dan de kiwi. Hier fokken ze mee en die komen dan in een beschermd deel van het park. Laat dit nu op onze route liggen. En daar zagen wij de witte kiwi
( foto omgezet in zwart/wit, de foto was rood door de nachtopname)
Een beestje die je zou willen knuffelen.
Ook andere vogels gezien, grote en kleine. Ieder met zijn eigen geluid.
We wilden dat we tijd hadden om de 4 km te kunnen lopen,
maar er zijn nog vele kilometers te gaan voordat we weer op ons logeer adres zijn.
Op weg naar Stonehenge, de nieuw zeelandse versie. Niet zomaar neergezet maar een echte astronomisch instrument waar mee men de tijd van het jaar kan aflezen e.d.
Het was er erg warm in de volle zon.
Verder gaat het, blij dat de auto airco heeft. In de verte zie je een bergrug, daar moeten we overheen.
Lower Hut ligt aan de andere kant. Makkie denk ik. Zou ik ook best wel willen rijden
. Maar Jaap rijd en ben ik achteraf blij om. De ene bocht na de andere, vlak langs de berg rand. In de verte zie je hoger op de volgende bocht al.
En als je daar dan bent denk je nu zijn we boven, maar na de bocht zie je de volgende alweer.
En zo gaat het maar door naar links en dan weer rechts gaat de auto. Van die scherpe haarspeld bochten. Er komt geen eind aan. En dan ben je boven. Druk op de weg, kunnen op de top niet stoppen. Maar wat je naar boven gaat moet je ook weer omlaag.
Bocht na bocht na bocht. Was blij beneden te zijn, kon tenminste weer recht zitten.
Je komt gelijk beneden in het drukke verkeer terecht. We zijn vlak bij Wellington, waar we morgen een dagje naar toe gaan, met de trein.
Jaap wist nog een indiaas restaurant in Lower Hut. Aan de bitenkant zie het er niet uit
Maar heb daar toen heerlijk gegeten. En dat klopt, was geweldig.
